Verzamelaar in de dop
Een poosje geleden stapte ik een bekende automodellenwinkel binnen, af en toe doe ik dat, het is leuker dan “online” miniatuur-auto’s bekijken.
De Vaillant-modellen met figuurtjes, die in of uit de auto’s springen, zijn een feest om in je hand te houden en ze dan heel goed te bekijken.
De eigenaar is een heel vriendelijk persoon die graag jonge mensen in zijn winkel zou willen zien, die dan “gegrepen” zouden kunnen worden door al dat moois dat in zijn winkel staat.
Zijn er nog jonge verzamelaars tegenwoordig, vroeg ik mij af: verzamelen is toch van alle tijden?
Kinderen zoeken vaak van alles bij elkaar, ze zijn klein en zien van alles liggen op de stoep of in de goot van de straat, op het strand en in het bos. Maar wat heeft dat met auto-modellen te maken, hoor ik jullie zeggen…
Het gaat om het principe van het verzamelen: het is leuk om dat wat je hebt, ergens neer te zetten op een tafeltje, een kastje, er foto’s van te maken bijvoorbeeld.
Zo had ik laatst een informatief gesprekje met een kleine verzamelaar.
“Wat verzamel jij nou allemaal?” zei ik, kijkend naar de uitpuilende broekzakjes van de kleine jongen.
“Allereerst verzamel ik ‘vijfjes’ bij jou, die heb ik in een geldkistje gedaan thuis. En ik heb veel ‘oud geld’, mooie biljetten uit verschillende landen, gekregen van mensen die dat nog ergens hadden liggen! En ik heb dat nu in een map verzameld, vind ik leuk!
En wat ik in mijn zakken heb? nou, gewoon steentjes, maar alleen witte, kijk! En rode stukjes glas, van achterlichtjes en hier heb ik plaatjes, die mogen niet kreuken, van voetballers en hier heb ik nog een gummetje en twee paperclips en een kleurpotloodje, echt gevonden hoor op straat! En in mijn andere zak heb ik kastanjes en een dennenappel, want ik heb gisteren in het bos gewandeld.”
“En wat ga je daar mee doen?”, vroeg ik nieuwsgierig.
“Ik ga dat allemaal in een doos doen, voordat mijn spijkerbroek in de was wordt gegooid, anders ben ik het kwijt! En ik heb een grote rode Ferrari thuis, die heb ik net gekregen als kado, omdat ze thuis een weekje op reis waren. ik wil meer van die grote auto’s, kan je lekker de deuren van open doen en wat heen en weer rijden.”
“Nou, dat hoort eigenlijk niet, het zijn geen ‘speel’-auto’s toch?”
“Ja, maar ik ben er wel voorzichtig mee, hoor.”
Rijdend in de Citroen en comfortabel leunend in zijn kinderzitje, zei de kleine verzamelaar tegen de bestuurder:
“Jij hebt wel veel van die grote auto’s in de vitrine bij de trap: hij stak een handje op met drie vingers: zou ik misschien…”
De vrouw van de verzamelaar stootte de kleine verzamelaar aan en stak tien vingers omhoog.
Onmiddellijk begreep hij deze hint.
Hij stak zijn beide handen met tien vingers omhoog: “Tien auto’s zouden wel
leuk staan bij die rode Ferrari”, en hoopvol in de autospiegel kijkend naar de grote verzamelaar: “maar ik wil er wel minstens drie politie-auto’s bij!”
Er werd in de autospiegel bestraffend naar de vrouw van de verzamelaar gekeken door de bestuurder.
“Nou, misschien doe ik dat wel”, zei de grote verzamelaar…
Juichend stak de kleine verzamelaar weer zijn handen omhoog:
“En weet je”, zei hij, “wie ik hier nu de liefste en de leukste in de auto vind?
Jou natuurlijk”, met zijn vingertje wijzend naar de rug van de bestuurder.
Ella Nieuwpoort
